Właściwość miejscowa sądu w sprawach dot. roszczeń pracowników tymczasowych

W drugim dzisiejszym wyroku TK orzekł, iż przepis ustawy o pracy tymczasowej wyznaczający pracownikowi tymczasowemu wyłącznie sąd pracy właściwy miejscowo ze względu na siedzibę agencji pracy tymczasowej — i pomijający dopuszczalność ustalenia właściwości ze względu na miejsce świadczenia pracy — stanowi przejaw dyskryminacji i ograniczenia prawa do sądu (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 marca 2017 r., P 121/15).

art. 24 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych
Roszczenia pracownika tymczasowego rozpatruje sąd pracy właściwy ze względu na siedzibę agencji pracy tymczasowej zatrudniającej tego pracownika.

Zdaniem Trybunału ustawodawca w nieuzasadniony sposób zróżnicował sytuację prawną pracowników tymczasowych i „zwykłych” zatrudnionych, którzy mogą wytoczyć powództwo przeciwko pracodawcy przed sądem ogólnie właściwym dla pozwanego, albo przed sąd miejsca świadczenia pracy, albo też wnieść o rozpoznanie sprawy przez sąd, w którego okręgu znajduje się zakład pracy.

art. 461 par. 1 kpc
Powództwo w sprawach z zakresu prawa pracy może być wytoczone bądź przed sąd właściwości ogólnej pozwanego, bądź przed sąd, w którego okręgu praca jest, była lub miała być wykonywana, bądź też przed sąd, w którego okręgu znajduje się zakład pracy.

Zasada równości nie ma charakteru absolutnego, jednak taka nierówność wobec prawa — skoro w każdym przypadku stroną sporu jest pracownik — nie jest niczym uzasadniona, stanowi zatem dyskryminację, zwłaszcza, że uszczupla prawa przysługujące pracownikowi względem silniejszego pracodawcy. Stąd też wyznaczenie sądu, który może być odległy od miejsca zamieszkania pracownika tymczasowego (który najczęściej podejmuje pracę w okolicach swego miejsca zamieszkania) stanowić będzie istotną barierę stojącą na przeszkodzie realizacji prawa do sądu.

Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w składzie 5-osobowym (w tym trzech „nowych” sędziów) — a jednak nie zgłoszono żadnego votum separatum.