Czy 25 lat za usiłowanie zabójstwa to „zaspokajanie restrykcyjnych upodobań części społeczeństwa”?

Czy próba zabicia człowieka — która skończyła się ciężkim okaleczeniem — powinna być karana tak samo jak zabójstwo? Czy jednak skazanie na 25 lat więzienia to „zaspokajanie restrykcyjnych upodobań części społeczeństwa”? (wyrok Sądu Najwyższego z 13 stycznia 2022 r., V KK 151/20).

Orzeczenie dotyczyło mężczyzny, który — 9 miesięcy po wyjściu z więzienia, gdzie odbywał wyrok za usiłowanie spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu — zaatakował swą ofiarę ostrym narzędziem, powodując bardzo ciężkie rany głowy i uszkodzenie mózgu, co zakwalifikowano jako usiłowanie zabójstwa.

Sąd I instancji uznał sprawcę winnym zarzucanej zbrodni i skazał go na 25 lat pozbawienia wolności.
Apelacja obrońcy okazała się o tyle skuteczna, że odwoławczy stwierdził, że tak surowa kara oznacza li tylko „zaspokajanie restrykcyjnych upodobań części społeczeństwa” i złagodził wyrok do 15 lat więzienia.

z kodeksu karnego
art. 148 § 1. Kto zabija człowieka,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 8, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

art 13 § 1. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.
art. 14 § 1. Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa.

Od tego orzeczenia wpłynęły dwie kasacje: prokurator twierdził, że 15 lat za usiłowanie zabójstwa dla dopuszczającego się niesprowokowanej i niespodziewanej agresji recydywisty jest karą rażąco niską i niewspółmierną do czynu, przez co przeczy zasadom prewencji indywidualnej i ogólnej,

Badając wniesioną przez prokuratora kasację Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że skutkiem napaści i urazów mózgu pokrzywdzony doznał znacznego ograniczenia sprawności intelektualnej. Wcześniej miał pasje i zainteresowania, pisał doktorat, prowadził dwie firmy (z wykształcenia jest informatykiem), pływał, szusował na nartach, uprawiał sporty motorowe (drifting); aktualnie jego inteligencja jest poniżej przeciętnej, zaś po długiej i intensywnej rehabilitacji być może będzie mógł wykonywać lekkie, proste prace fizyczne. Natomiast sprawca był już wcześniej czterokrotnie karany za przestępstwa umyślne, zaś 9 miesięcy po zakończeniu odbywania wyroku dokonał następnej zbrodni. Oznacza to, że jego resocjalizacja była nieskuteczna, a działanie wyjątkowo szkodliwe społecznie — można zgodzić się ze zdaniem, iż „w jakiejś części życie pokrzywdzonego skończyło się” — zatem kara zbyt łagodna nie będzie czyniła zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
Stwierdzając, iż sankcja 25 lat pozbawienia wolności za usiłowanie zabójstwa nie może być traktowana jako „zaspokajanie restrykcyjnych upodobań części społeczeństwa” — w orzecznictwie jednoznacznie stwierdza się bowiem, iż ma ona charakter eliminacyjny, zatem jej stosowanie w przypadku szczególnie zdemoralizowanego przestępcy jest prawidłowe i adekwatne — SN uchylił zaskarżony wyrok i zwrócił sprawę do ponownego rozpoznania.

subskrybuj
Powiadom o
guest

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

6 komentarzy
Oldest
Newest
Inline Feedbacks
zerknij na wszystkie komentarze
6
0
komentarze są tam :-)x