Ustawa hazardowa w Sądzie Najwyższym (I KZP 10/15)

I ostatni komunikat na dziś, ale coś mi mówi, że szkoda byłoby przegapić sprawę — bo być może będziemy mieli kolejną odsłonę w zmaganiach „Trybunał Konstytucyjny vs. Sąd Najwyższy” — otóż do SN wpłynęło ciekawe zagadnienie prawne dotyczące karalności hazardu (sygn. akt I KZP 10/15).

Czy przepisy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych — dalej „ustawy o grach hazardowych” (Dz. U. z 2015 poz. 612) w zakresie gier na automatach, ograniczające możliwość ich prowadzenia jedynie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna, są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., ze zm.), a jeżeli tak to, czy wobec faktu nienotyfikowania tych przepisów Komisji Europejskiej, sądy karne w sprawach o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 kks uprawnione są, w oparciu o art. 91 ust. 3 Konstytucji, do odmowy ich stosowania jako niezgodnych z prawem unijnym?

Przypomnieć warto, że kwestia konstytucyjności nowelizacji ustawy hazardowej była przedmiotem postępowania w Trybunale Konstytucyjnym, który stwierdził, że procedura notyfikacji przepisów technicznych nie jest elementem konstytucyjnego procesu ustawodawczego, a poza tym ograniczenie dostępności do „jednorękich bandytów” wyłącznie do kasyn jest uzasadnionym ograniczeniem swobody gospodarczej (wyrok z 11 marca 2015 r., P 4/14).

Przy okazji warto wspomnieć tegoroczne orzeczenie TSUE — w myśl którego zakaz stawiania automatów do gier poza kasynami to niedopuszczalne ograniczenie swobody gospodarczej (wyrok z 11 czerwca 2015 r., C-98/14).

W ogólności sprawa jest istotna dla osób, którym grozi kara za to, że „zostały się” im automaty do gier poza kasynami — taki jest zakres penalizacji art. 107 par. 1 kks — orzeczenie SN może doprowadzić do tego, że sądy powszechne nie będą stosowały normy (mimo jej nieuchylenia ze względu na niestwierdzenie sprzeczności z konstytucją). Natomiast wątpliwość przedstawiona Sądowi Najwyższemu pod rozwagę nie dotyczy karalności udziału w hazardzie organizowanym zagranicą (art. 107 par. 2 kks),

art. 107 kks:
§ 1. Kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi grę losową, grę na automacie lub zakład wzajemny,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uczestniczy w zagranicznej grze losowej lub zagranicznym zakładzie wzajemnym.

Ptaszki ćwierkają, że orzeczenia Sądu Najwyższego można spodziewać się całkiem wkrótce, mnie natomiast ciekawi jak tym razem będzie wyglądało orzeczenie w kontekście kompetencji sądów powszechnych do traktowania ustawy jako niekonstytucyjnej — wbrew stanowisku TK.

PS Informacja z 14 października 2015 r. — Sąd Najwyższy zawiesił postępowanie do czasu wydania przez TSUE orzeczenia w sprawie C-303/15, w której pytanie prejudycjalne brzmi:

Czy przepis art. 8 ustęp 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego1 może być interpretowany w ten sposób, że brak notyfikacji przepisów uznanych za mające charakter techniczny dopuszcza możliwość zróżnicowania skutków tj. dla przepisów dotyczących swobód niepodlegających ograniczeniom przewidzianym w art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej brak notyfikacji skutkować powinien tym, że nie mogą być one stosowane w konkretnej sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, zaś dla przepisów odnoszących się do swobód podlegających ograniczeniom z art. 36 Traktatu dopuszczalna jest ich ocena przez sąd krajowy, będący jednocześnie sądem unijnym, czy mimo nienotyfikacji są one zgodne z wymogami art. 36 Traktatu i nie podlegają sankcji braku możliwości ich stosowania?

  • Filip

    Hmm… z pozoru sprawa wydaje się prosta, skoro (oddaliśmy już suwerenność) prawo unijne jest ważniejsze niż krajowe, i TSUE dawno wypowiedziało się ,że nie można stosować wadliwych ustaw w dodatku nienotyfikowanych to nad czym się zastanawiamy? Jeżeli sąd najwyższy stwierdzi ,że można karać złamię zasadę niezawisłości bo będzie to decyzja polityczna (zbyt wysokie odszkodowania)… zwróćmy uwagę na inny zabawny aspekt a mianowicie ostatnią nowelizację ustawy hazardowej i jej notyfikacji (tak tak notyfikowali tylko nowelizację (( tak, notyfikowali istniejącą ustawę))) i udają że jest wporządku… : ) co o tym sądzicie?

  • Dla zainteresowanych:

    W sprawie I KZP 10/15 zawieszono postępowanie do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości UE orzeczenia w sprawie C-303/15.

  • b52t

    Nie ma zaskoczenia, że znów przesunęli termin rozpatrzenia.
    za to na wokandzie są inne ciekawe tematy, 3 i 4 XI dot. wypła z OFE (swoją drogą nie wiem czemu dwa terminy dla jednej sygnatury K 1/14).