książki

A skoro nie tak dawno opublikowałem dwie recenzje dwóch książek w jeden dzień, to nietrudno było przewidywać, że przyjdzie dzień, kiedy opublikuję recenzję dwóch tytułów w jednym tekście. Poszło o tyle łatwiej, że „Historia Polski od 11 listopada 1918 do 17 września 1939” Stanisława Cata-Mackiewicza oraz „Wieniawa. Szwoleżer na Pegazie” Mariusza Urbanka — chociaż odległe od siebie … Dowiedz się więcej

To zabawne puszczać dwie recenzje dwóch różnych książek w jeden i ten sam dzień — ale skorom już przyznał, że zwykle czytam dwie rzeczy na raz, to czasem się zdarza, że kończę dwie rzeczy prawie równocześnie. Traf chciał, że „Wielkie mocarstwa wobec Polski 1919-1945. Od Wersalu do Jałty” Jana Karskiego, bo o niej teraz mowa, ukończyłem zaraz po … Dowiedz się więcej

Taki już mój los, że jak biorę się za czytanie to wybieram książki grube — i zwykle dwie naraz (a przetykam je lekturą innych rzeczy, na przykład niedzielnego wydania NYT) — toteż i recenzja ciekawych pozycji ukazuje się na łamach Czasopisma Lege Artis rzadziej niżbym chciał. Bez owijania w bawełnę: dziś chciałbym zachęcić P.T. Czytelników … Dowiedz się więcej

To dziwne — chociaż pisząc o książce „Romanowowie 1613-1917” wyjawiłem, że dla mnie historia rzadko sięga głębiej niż tej części XIX wieku, która może być uznana jako wstęp do stulecia dwudziestego — dziś przyszedł czas na recenzję biografii Napoleona Bonaparte („Napoleon Wielki”, autor Andrew Roberts) — cóż bowiem zrobić, że wstępem do schyłku XIX w. były jego pierwsze lata? I nikt przecież nie wywarł … Dowiedz się więcej

W kolejnym odcinku z przygód domorosłego recenzenta czas na doskonałą pozycję na wakacyjną kanikułę — czyli knigę, której lektura zaklajstruje czytelnika na kilka tygodni; nie dlatego, że taka nudna — po prostu taka gruba (i wciągająca). A dokładnie mam na myśli książkę „Romanowowie 1613-1917”, którą napisał Simon Sebag Montefiore (przypominam, że dynastię Romanowów znamy już z recenzji … Dowiedz się więcej