Czy z psem asystującym można wejść do parku narodowego (i nie tylko)?

Wakacje to dobry moment na dobre poszwendanie się z psem — pies to frajda nie lada — pamiętajmy jednak, że dla wielu pies asystujący to nie tyle konieczność, lecz po prostu być-albo-nie-być. A ponieważ nadal się zdarza słyszeć o scenach gorszących, czas na krótkie przypomnienie: gdzie można wejść z psem asystującym? czy właściciel prywatnego obiektu może zakazać wstępu z psem asystującym?


Wstęp osoby niepełnosprawnej psem asystującym

Jeśli chodzi o wstęp z psem do parków narodowych, to oczywiście na szczęście można jeszcze pojechać do państwa, w którym nie ma takich głupich zakazów (fot. Olgierd Rudak, CC-BY-SA 3.0)


A teraz będzie w punktach, bo tak prościej i przejrzyściej:

  • osoba niepełnosprawna ma prawo wejść — wraz z towarzyszącym psem asystującym — do każdego obiektu użyteczności publicznej (art. 20a ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych);
  • przepisy zaliczają do obiektów użyteczności publicznej m.in. sądy, urzędy, banki, restauracje, knajpy, sklepy (także mięsne), dworce, poczty, kina, szkoły, cmentarze, apteki i przychodnie (ten katalog jest mega-otwarty, nie tylko przez użycie kwantyfikatora „w szczególności”);
  • obiekt taki musi być ogólnodostępny — niepełnosprawny nie zyskuje, tylko przez to, że idzie z psem, np. prawa do wejścia na obiekty wojskowe, na naradę sędziowską, do laboratorium mikrobiologicznego, etc.
  • niepełnosprawny może także przyjść z psim asystentem na plażę i kąpielisko, a także do parku narodowego i rezerwatu przyrody — czyli ta regulacja stanowi lex specialis wobec art. 15 ust. 1 pkt 16 ustawy o ochronie przyrody, por. „Pies i park narodowy — ustawowego zakazu brak, ale najpierw przeczytaj regulamin”);
  • ba, z psem-przewodnikiem można nawet fruwać aeroplanem, jeździć koleją oraz każdym innym środkiem komunikacji publicznej — i żaden przewoźnik, żaden ochroniarz, żadna uprzejma pani nie może tego zabronić;
art. 20a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
1. Osoba niepełnosprawna wraz z psem asystującym ma prawo wstępu:
1) do obiektów użyteczności publicznej, w szczególności: budynków i ich otoczenia przeznaczonych na potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym, morskim lub wodnym śródlądowym, świadczenia usług pocztowych lub telekomunikacyjnych oraz innych ogólnodostępnych budynków przeznaczonych do wykonywania podobnych funkcji, w tym także budynków biurowych i socjalnych;
2) do parków narodowych i rezerwatów przyrody;
3) na plaże i kąpieliska.
2. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również w środkach transportu kolejowego, drogowego, lotniczego i wodnego oraz w innych środkach komunikacji publicznej.
3. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie zwalnia osoby niepełnosprawnej z odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez psa asystującego.
4. Warunkiem skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest wyposażenie psa asystującego w uprząż oraz posiadanie przez osobę niepełnosprawną certyfikatu potwierdzającego status psa asystującego i zaświadczenia o wykonaniu wymaganych szczepień weterynaryjnych.
5. Z uprawnienia, o którym mowa w ust. 1 i 2, może korzystać trener psa szkolonego na psa asystującego na podstawie zaświadczenia wydanego przez podmiot prowadzący szkolenie psów asystujących. Przepisy ust. 4 i 6 stosuje się odpowiednio.
6. Osoba niepełnosprawna nie jest zobowiązana do zakładania psu asystującemu kagańca oraz prowadzenia go na smyczy.
  • wolność oznacza odpowiedzialność — zatem przewodnik psa-przewodnika ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez jego czworonoga (art. 431 kc);
  • z ciekawostek: pies asystujący nie musi mieć założonego kagańca (nawet w tramwaju, nawet w sądzie), nie musi być prowadzony na smyczy — ale musi mieć uprząż, szczepienie i certyfikat (potwierdzający status psa asystującego, art. 20b ustawy);
  • pracujący pies musi mieć umieszczony, w widocznym miejscu na uprzęży, napis „pies asystujący” (rozporządzenie MPiPS w/s wydawania certyfikatów potwierdzających status psa asystującego, Dz.U. z 2010 r. nr 64 poz. 399);
  • dla jasności: wstęp osoby niepełnosprawnej z psem asystującym jest prawem ustawowym, którego nie można ot tak sobie ograniczać — więc gmina, która chce wprowadzić zakaz wstępu z psem na cmentarz nie może zakazywać „wszystkiego” (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 lutego 2017 r., II SA/Go 32/17);
  • jakby ktoś miał wątpliwości: odmowa wykonania zabiegu medycznego ze względu na to, że niewidoma pacjentka chce przyjść z psem-przewodnikiem może być traktowana jako bezprawne naruszenie dóbr osobistych (wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z 27 marca 2018 r., II Ca 2471/17);
  • sama w sobie odmowa wstępu niepełnosprawnego z towarzyszącym mu psem nie stanowi wykroczenia (brak takiego przepisu w ustawie o rehabilitacji), ale myślę, że na upartego w każdej sytuacji da się coś znaleźć: przy nieuzasadnionej odmowie sprzedaży towaru art. 135 kw, przy nieuzasadnionej odmowie świadczenia usługi art. 138 kw, na urzędnika odmawiającego obsługi być może czeka art. 231 kk.

Q.E.D.

Dodaj komentarz

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Powiadom o