Wracając jeszcze na moment do ustawy wdrażającej rozporządzenie GPSR, oddaję do oczu P.T. Czytelników krótki i niewyczerpujący tekst poświęcony odpowiedzialności dostawców „zewnętrznych” za produkt niebezpieczny — czyli o tym, że UOKiK będzie miał prawo wydać nakaz usunięcia publikowanych informacji, a nawet ograniczenia klientowi dostępu do serwisu internetowego (ustawa z 7 listopada 2025 r. o nadzorze nad ogólnym bezpieczeństwem produktów, Dz.U. z 2025 r. poz. 1826).
A mianowicie, w niezbędnym skrócie:
- jako się rzekło: zgodnie z rozporządzeniem GPSR wolno sprzedawać („wprowadzać do obrotu lub udostępniać na rynku”) wyłącznie produkty spełniające wymogi bezpieczeństwa, tj. takie, których właściwości, sposób oddziaływania na inne produkty, oznakowanie, etc., odpowiadają sposobowi użytkowania; w ramach oceny należy wziąć pod uwagę także ryzyko stwarzane dla konsumentów podatnych na zagrożenia, „takich jak dzieci, osoby starsze i osoby z niepełnosprawnościami”;
- jeśli się okaże (na przykład po zakupie kontrolnym dokonanym przez Inspekcję Handlową), że produkt jest niebezpieczny lub niezgodny z przepisami, UOKiK wszczyna postępowanie, którego finałem może być m.in. nakaz wyeliminowania stwarzanego ryzyka, zapewnienia zgodności produktu z regulacjami, umieszczenia informacji o ryzykach i powiadomienie opinii publicznej o niebezpieczeństwie — jak też zakaz sprzedaży produktu, obowiązek wycofanie ze sprzedaży, natychmiastowego odzyskania z rynku i zniszczenia, etc.,etc.;
art. 48 ust. 1 ustawy o nadzorze nad ogólnym bezpieczeństwem produktów
W przypadku stwierdzenia, że produkt jest produktem niebezpiecznym lub niezgodnym z przepisami rozporządzenia 2023/988, Prezes Urzędu, w drodze decyzji:
1) nakazuje wyeliminowanie ryzyk stwarzanych przez produkt;
2) nakazuje zapewnienie zgodności z przepisami rozporządzenia 2023/988;
3) nakazuje umieszczenie na produkcie odpowiednich, wyraźnie i zrozumiale sformułowanych w języku polskim ostrzeżeń o ryzyku, jakie może on stwarzać;
4) określa warunki, na jakich produkt może być udostępniany na rynku;
5) nakazuje natychmiastowe powiadomienie w odpowiedniej formie, w tym za pomocą ostrzeżeń sformułowanych w języku
polskim, użytkowników końcowych narażonych na ryzyko;
6) nakazuje natychmiastowe powiadomienie opinii publicznej o ryzyku stwarzanym przez produkt;
7) zakazuje udostępniania na rynku produktu, jego oferowania lub prezentowania i nakazuje podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego zakazu;
8) nakazuje usunięcie z interfejsu online treści odnoszących się do produktu lub umieszczenie na interfejsie online wyraźnego ostrzeżenia dotyczącego produktu dla użytkowników końcowych w momencie uzyskania przez nich dostępu
do interfejsu online;
9) nakazuje natychmiastowe wycofanie produktu z obrotu;
10) nakazuje natychmiastowe odzyskanie produktu;
11) nakazuje zniszczenie produktu lub uczynienie go niezdatnym do użytku w inny sposób.
- istotne: wydanie decyzji stwierdzającej, że produkt jest niebezpieczny, oznaczać będzie konieczność poniesienia przez przedsiębiorcę kosztów przeprowadzonych badań i opinii biegłych — nie tylko w przypadku wydania jednego z nakazów, ale nawet w przypadku umorzenia postępowania ze względu na usunięcie przyczyn ryzyk i zapewnienia zgodności produktu z przepisami GPSR (art. 50 ustawy);
- UOKiK może także wydać decyzję nakazującą przedsiębiorcy usunięcie z „interfejsu online” (tj. dowolnej strony internetowej lub aplikacji) treści odnoszących się do produktu lub umieszczenie wyraźnego ostrzeżenia wyświetlanego użytkownikom;
- jeśli podmiot gospodarczy nie zastosuje się do nakazu (tj. nie usunie lub nie poprawi informacji), UOKiK może podjąć dodatkowe działania, tym razem ukierunkowane w stronę dostawcy, z którego usług korzysta sprzedawca:
- jeśli produkt niebezpieczny jest oferowany na internetowej platformie handlowej — może być wydany nakaz usunięcia treści z interfejsu online, uniemożliwienia dostępu do informacji lub dodania dodatkowych wyraźnych ostrzeżeń (art. 52 ust. 1 ustawy);
- natomiast jeśli informacje o niebezpiecznym produkcie są publikowane za pośrednictwem dostawcy usług społeczeństwa informacyjnego — UOKiK może nakazać temu dostawcy nieodpłatne ograniczenie temu podmiotowi dostępu do interfejsu online;
art. 53 ust. 1 ustawy o nadzorze nad ogólnym bezpieczeństwem produktów
Jeżeli podmiot gospodarczy nie wykonał decyzji, o której mowa w art. 48 ust. 1 pkt 8, oraz jeżeli jest konieczne podjęcie natychmiastowego działania mającego na celu wyeliminowanie poważnego ryzyka stwarzanego przez produkt, [UOKiK] nakazuje, w drodze decyzji, dostawcy usług społeczeństwa informacyjnego nieodpłatne ograniczenie temu podmiotowi gospodarczemu dostępu do interfejsu online.
- tłumacząc z prawniczego na ludzkie: serwis internetowy będzie miał obowiązek odciąć podmiot od swoich usług;
- (jakby ktoś pytał co to jest dostawca usług społeczeństwa informacyjnego: ustawa definiuje to pojęcie poprzez odesłanie do rozporządzenia 2019/1020 w/s nadzoru rynku i zgodności produktów, które znów odsyła do dyrektywy 2015/1535 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, z której znów wynika, że chodzi po prostu o usługę świadczoną drogą elektroniczną i na odległość… jakby nie można było od razu);
- jakby ktoś miał wątpliwości co zrobić z usługodawcą, który ma siedzibę na Seszelach i posługuje się językiem szeleszczącym: decyzja jest sporządzana w języku zadeklarowanym przez dostawcę lub innym języku unijnym i wysyłana na adres punktu kontaktowego dostawcy (jak w art. 11 ust. 3 DSA);
- a jeśli dostawca platformy lub inny serwis internetowy nie wykona nakazu, UOKiK będzie mógł nałożyć administracyjną karę pieniężną w wysokości do 1 miliona złotych (mówi o tym odpowiednio art. 81 i 83 ustawy).
Dla przypomnienia: opublikowana jeszcze przed świętami ustawa o nadzorze nad ogólnym bezpieczeństwem produktów wchodzi w życie lada dzień!